Een column, geschreven door Margot Vanderstraeten, waar wij natuurlijk ook naar streven:

Zelfs nu, in dit tijdperk vol populaire kookprogramma's, zijn er nog velen die geringschattend durven zeggen dat je voor het vak van kelner niet hoeft te leren, en dat het beroep de ideale uitlaatklep voor ongemotiveerde ongeschoolden vormt. Wie dat zegt, heeft een zeer beperkte visie op het begrip scholing.

Ook heeft wie dat zegt nog nooit kennisgemaakt met het ware metier van kelner (m/v). De opdienende meute die meent dat het achteloos neerzetten van een glas of een bord van hen een volwaardig lid van de horecagemeenschap maakt, heeft niets met het vak te maken.

Of toch wel: ze maakt het kapot.

Zie de duizelingwekkende choreografie van de ervaren kelner toch eens. Hij laat niet alleen zijn plateau dansen op zijn vingertippen. Hij vlekkeloos gekleed houdt ook een dienblad vol cultuur en trots vast.

Zijn lichaam: het verlengde van wat in het glas en het bord zit. Hij zijn kunde en persoonlijkheid maken het verschil.

In het café en de zaal.

En in de ziel.

Prachtig, hoe hij dat glas logo naar voren gekeerd neerzet.

Prachtig, die kop van de serverende meester.

In zijn blik huist de zeldzame, hoogst aantrekkelijke mix van pretentie en dienstbaarheid. En in zijn efficiënte gebaren en doortastende handelingen ligt dat unieke evenwicht dat alleen de allergrootsten is gegeven: een ondergeschikte positie aannemen en tegelijkertijd verheven zijn.

Hij dringt zijn wil aan de tafel op zonder dat ook maar iemand het doorheeft.

Zijn ogen peilen, discreet en aandachtig, de omgeving. Hij houdt de aanwezigen in de gaten, screent hun karakters, volgt de dynamiek die zich aan de verschillende tafels ontwikkelt en past zijn handelwijze aan zijn snelle analyses aan.

Hij mist geen enkele beweging, geen enkel leeg glas, geen enkel verlangen.

Zo goed heeft hij de organisatie en regie in handen, dat hij, nog voor jij het weet, aanvoelt wat je nodig hebt.

Een kelner ongeschoold?

Hij kent de voornaamste lessen van het leven.